मै अपनी फेवरिट हूं..या दिवाळीत, डोक्यातली जुनाट जळमटं काढू

या दिवाळीत, डोक्यातली जुनाट जळमटं काढू, बदं करू स्वत:चा रागराग करणं, स्वत:वर प्रेम करायला शिकू आणि मग म्हणू, प्यार बांटनेसे बढता है..

Wanting to be someone else is a waste of the person you are..
- मर्लिन मन्रोचं
जगप्रसिद्ध वाक्य आहे..
ती म्हणते,
दुसºया कुणासारखं
तरी होण्याचा प्रयत्न करणं
म्हणजे आपण स्वत:ला
वाया घालवण्यासारखं आहे..
असं वाया घालवतो का
आपण स्वत:ला?
- नाही म्हणतो आपण.
पण ते खोटं असतं.
जगात आपल्याला
अनेक माणसं आवडतात,
पण त्या आवडत्या
माणसांच्या यादीत स्वत:चं नाव सहसा नसतंच.
अगदी प्रामाणिकपणे सांगा,
जब वी मेट मधली गीत कशी दिलखुलासपणे सांगते,
मै अपनी फेवरिट हूं!
तसं आपण म्हणतो स्वत:विषयी?
म्हणणं सोडा, असं वाटतं आपल्याला स्वत:विषयी!
नाही वाटत,
कारण आपण नसतोच स्वत:चे फेवरिट.
बहुतेकांचं तर आयुष्यात
सगळ्यात मोठं भांडण स्वत:शीच असतं..
सगळ्यात मोठा शत्रू कोण?
तर स्वत:च.
सगळ्यात जास्त राग कोणाचा येतो?
तर स्वत:चाच?
बदलवून टाकावंसं वाटतं स्वत:ला
अगदी पायाच्या नखापासून
डोक्यावरच्या केसांपर्यंत
काहीच आवडत नाही..
एवढंच कशाला, स्वत:चं रंगरूप आवडत नाही
दात आवडत नाहीत, नाक आवडत नाही,
वजन आवडत नाही ते ठीक..
पण स्वत:चं गाव, आडनाव,
आईवडील, त्यांचं साधंभोळं असणं,
आपली आर्थिक परिस्थिती
काही काहीच आवडत नाही..
आणि यासगळ्याशी युद्ध पुकारल्यागत जगणं सुरू होतं..
ज्याच्यावर प्रेमच नाही,
त्याला बदलवायला निघतो आपण?
स्वीकारलंच नाही स्वत:ला आधी,
तर चांगले बदल तरी कसे होणार स्वत:त?
कसं आपण मायेनं कमी करणार स्वत:चं वजन,
जो चेहराच आवडत नाही,
तो गोºया होण्याच्या क्रीम चोपडून
थोडाच आवडणार आहे?
नाहीच आवडत?
मग म्हणायला आपण म्हणतो की,
मी फार प्रेम करतो इतरांवर,
पण लोक माझ्याशी चुकीचं वागतात..
ज्याचं स्वत:वर प्रेम नाही,
ज्याच्याकडे प्रेम ही भावनाच नाही
तो इतरांना ते कसं देणार?
म्हणून या दिवाळीत,
डोक्यातली ही जळमटं काढून टाकू,
स्वत:वर प्रेम करायला लागू..
आणि मग म्हणू की,
प्यार बांटनेसे बढता है..