Shiv Jayanti 2026: कर्जमाफी की आत्मनिर्भरता? शिवरायांच्या पत्रातून उलगडेल शेतकऱ्यांच्या कल्याणाचे रहस्य

Shiv Jayanti 2026 Shivaji Maharaj Farmers Policy: यंदाच्या शिवजयंतीला केवळ जल्लोष नको, तर शिवचरित्र वाचण्याचा संकल्प करा! वाचा हा डोळे उघडणारा लेख.

आजच्या सोशल मीडियाच्या युगात शिवाजी महाराज आपल्याला फक्त भगव्या झेंड्यांत, डीजेच्या तालावर आणि काही सेकंदांच्या रील्समध्येच भेटतात. पण 'अस्सल शिवराय' समजून घ्यायचे असतील, तर त्यांच्या समकालीन पत्रांकडे आणि अस्सल शिवचरित्रांकडे वळावं लागेल. राजकारणाच्या सोयीसाठी जो इतिहास आपल्यासमोर मांडला गेला, त्यापेक्षा महाराजांचं खरं रूप कितीतरी पटीने अधिक प्रगल्भ आणि वास्तववादी होतं. शेतकऱ्याला संकटकाळी मदत करतानाही त्याच्या स्वाभिमानाची जपणूक करणारा हा जगातील एकमेव राजा होता. हाच 'विवेक' आणि 'विचार' समजून घेण्यासाठी आज शिवचरित्राच्या अभ्यासाची नितांत गरज आहे. १९ फेब्रुवारी रोजी शिवजयंती(Shiv Jayanti 2026) आहे, त्यानिमित्त बदलापूर येथील शिवचरित्र अभ्यासक कौस्तुभ कस्तुरे यांनी लिहिलेला हा लेख जरूर वाचा. 

दि. ५ सप्टेंबर १६७६ रोजीचं रामजी अनंत, सुभेदार प्रभानवल्ली यांना लिहिलेलं शिवरायांचं पूर्ण पत्र प्रत्येकाने मनात साठवून ठेवावं असं आहे. एखाद्या शेतकऱ्याला कशी मदत करा याबद्दल महाराजांनी विस्तृतपणे सांगितलं आहे. ही एक प्रकारची SOP (Standard Operating Procedure) आहे. या पत्रात अनेक गोष्टी आपल्याला आज ‘महाराज असं करणार नाहीत कधीच’ अशा वाटतील; कारण आपल्या मनावर गेली कैक वर्ष तसं बिंबलं आहे. महाराजांनी या पत्रात स्पष्टपणे म्हटलं आहे, “रयतेकडून जिन्नसाचे रुपये कराच्या रूपात गोळा करायचे नाहीत, तर ऐन जिन्नसांच्या बदली जिन्नसाच घ्यायच्या. आणि मग ते जिन्नस बाजारात चढत्या भावाने विकायचे, ज्यातून सरकारचा फायदा होईल.” याने होतं काय, की रयतेलाही तोशीस नाही आणि सरकारचाही फायदा. मग यासाठी “रयेतीस तवाना करावे आणि कीर्द करवावी” असं महाराज म्हणतात. पुढे सगळ्यात महत्वाचं आहे. शेतकऱ्याला स्वतःच्या पायावर उभं राहण्यासाठी काय करायचं हे महाराज सांगतात. “तू (सुभेदारानी) गावागावात फिरून सारे कुळंबी (कुणबी, म्हणजेच कुणबावा करणारा अर्थात शेतकरी) जमा कर, आणि कोणाकडून काय शेती करवून घेता येईल याचा विचार कर. एखाद्याकडे बैलजोडी नसेल तर त्याला पैसे देऊन बैलजोडी खरेदी करून दे, कोणाकडे पोटाला खायला मुळातच काही नसेल तर त्याला दाणे देऊन त्यांच्याकडून शेती करवून घे. जोवर शेतकऱ्याला तवानगी येत नाही तोवर हे असं करावं. पण हे झाल्यावर पुढच्या वर्षीपासून मात्र सरकारकडून जी काही रक्कम दिली असेल ती ‘मुद्दल’ वाढीदिढी न करता हळूहळू सरकारात जमा करावी. एखाद्या कुळंब्याकडे पूर्वीचीच काही बाकी असेल (म्हणजे त्याने पूर्वी कर भरला नसेल) तर त्याची व्यवस्थित चौकशी करून सुभेदाराने मला ते व्यवस्थित पटवून द्यावं, आणि पूर्वीची बाकी असताना आता मात्र सुभेदाराने त्या कुळंब्याकडून योग्य रीतीने शेत करवून घेऊन सरकारचा फायदाच करून दिला आहे ही गोष्ट माझ्या नजरेत आली तर माझ्याकडून त्या कुळास माफीची सनद दिली जाईल. पण अर्थात, हे सगळ्या बाबतीत होता कामा नये. अगदीच जिथे वाटेल तिथेच असं होईल, बाकी हिशेबाचा उसूल घेत जाणे.”

पाहिलं? आता यात ‘महाराजांनी सरसकट कर्जमाफी दिली’ तर त्यांचं मोठेपण सिद्ध झालं असतं का वर जे त्यांनी केलं त्यातून ती सिद्ध होते? उत्तर सोपं आहे. कुणब्यांना सगळं ‘मोफत’ आणि ‘कर माफ’ करून महाराजांना कागदावर मोठेपण कमावता आलं असतं, पण हा राजा रयतेचा होता. रयतेला फुकट देऊन रयतेचा राजा होता येत नाही; तर रयतेला ‘स्वाभिमान’ काय असतो हे दाखवून स्वतःच्या पायावर उभं करण्यात महत्व आहे हे महाराजांनी ओळखलं. शेतकरी आत्मसन्मानाने जगेल, सरकारच्या जीवावर जगणार नाही हे शेतकऱ्यांसाठी किती महत्वाचं आहे; शिवाय सरकारचाही फायदा होईल या दोन्ही गोष्टी महाराजांनी साधून घेतल्या. 

अशी असंख्य पत्र आहेत ज्यात ‘शिवराय’ समजून घ्यावे लागतात. राजकारणाच्या सोयीसाठी गेली कैक वर्ष इतिहासातून अनेक गोष्टी वगळण्यात आल्या. मग त्या धारि असतील, सामाजिक असतील वा इतरही काही लहानमोठ्या बाबी असतील. जातीयता तर महाराष्ट्राला नवीन नाहीच. अशा सगळ्यात एक सुज्ञ वाचक म्हणून अथवा शिवचरित्राचा अभ्यासक म्हणून; अगदीच तेही नाही तर ‘शिवरायांना मी मानतो’ हे एकच कारणही पुरेसं आहे- पण शिवचरित्र वाचणं आणि अभ्यासणं गरजेचं आहे. शिवशाहीर बाबासाहेब पुरंदरे, विजयराव देशमुख, गजानन भास्कर मेहेंदळे अशा अनेक विभूतींनी आयुष्य खर्ची घालून शिवचरित्रावर संशोधन करत साधार, पुराव्यांनिशी शिवचरित्र लिहिली आहेत. हे ग्रंथ वाचायला वेळ लागेल, तो महिना-दोन महिने काढून, दिवसातला किमान अर्धा तास काढून अवश्य वाचा. मग आपलं आपल्यालाच उमगेल. दिवसभरात इंस्टाग्रामवर दिसणारं आणि रस्त्यावर राजकारण्यांनी पैसे फेकून उगवलेलं ‘शिवभक्तांचं’ किती तकलादू आहे. अस्सल शिवचरित्र ‘निखळ सोनं’ आहे. ते जेवढं वाचाल, त्यावरून जेवढा हात फिरवलं तेवढं झळाळणार आहे. प्रतीक्षा आहे ती केवळ एक पाऊल पुढे टाकून अभ्यास करण्याची. तेव्हा, किमान या शिवजन्मदिनी तरी हा संकल्प करणार ना? शिवरायांच्याच समकालीन एका तेजस्वी दासाने म्हटलंच आहे, “वन्ही तो चेतवावा रे, चेतविताच चेततो। विवेक जाणिजे तैसा, वाढवितांच वाढतो।।” बहुत काय लिहिणे? लेखनसीमा.