आईने स्मशानास बनवलं घर, १५ वर्षांपूर्वी घडला वेदनादायक अपघात; संपूर्ण कहाणीने डोळे पाणावतील

A tragic accident happened 15 years ago :कहाणी अशी आहे की, मुलाच्या मृत्यूनंतर, आई कधीही आपल्या प्रियजनांकडे परत आली नाही. तिने स्मशानभूमीला आपले घर बनवले. एकुलत्या एक मुलाच्या मृत्यूनंतर आई त्याला स्वतःपासून वेगळे करू शकली नाही. 

सीकर - राजस्थानमधील सीकर येथील एका आईची कहाणी वाचून तुम्ही भावूक व्हाल. आजही ती पाणावलेले डोळे आणि चेहऱ्यावर सुरकुत्या घेऊन आपल्या मुलाला शोधत आहे. वृद्ध महिला रोज डोळ्यात पाणी आणून एकच प्रश्न विचारते, कुठे आहे माझा मुलगा, माझा लाल. कहाणी अशी आहे की, मुलाच्या मृत्यूनंतर, आई कधीही आपल्या प्रियजनांकडे परत आली नाही. तिने स्मशानभूमीला आपले घर बनवले. एकुलत्या एक मुलाच्या मृत्यूनंतर आई त्याला स्वतःपासून वेगळे करू शकली नाही. 

लोक सांगतात की, राजू कंवर यांचा मुलगा 15 वर्षांपूर्वी स्वर्गवासी झाला. तेव्हापासून ती श्मशानामधून बाहेर पडली नाही. ती तिथे राहू लागली. लोक म्हणतात, जेव्हा कोणी अंत्यसंस्कारासाठी येते तेव्हा स्मशानभूमीत महिला दिसते. ती लाकूड उचलते आणि लोकांना मदत करण्यासाठी येते. ती तहानलेल्यांना पाणी देते, पण स्मशानभूमीच्या बाहेर कुठेही जात नाही.

ही आई जेव्हा ओल्या डोळ्यांनी तिची दु:खद कहाणी सांगते तेव्हा लोकांचे हृदय तुटते. राजू कंवर सांगतात की, 2008 मध्ये तिचा 22 वर्षांचा मुलगा इंद्र एका भीषण रस्ता अपघाताचा बळी ठरला होता. त्याला उपचारासाठी रुग्णालयातही नेण्यात आले, मात्र लाखो प्रयत्न करूनही त्यांचे प्राण वाचू शकले नाहीत. आईला शेवटच्या वेळी मुलाचा चेहराही पाहता आला नाही, याची तिला अजूनही खंत आहे. ती म्हणते, मी लोकांना विनवणी केली, मला माझ्या मुलाचा चेहरा शेवटच्या क्षणी पाहू द्या, परंतु कोणीही माझे ऐकले नाही. मला माझ्या मुलाचे शेवटचे दर्शन झाले नाही. माझं त्याच्याशिवाय या जगात कोणीच नाही. मी त्यांचे अंतिम संस्कार केले. आईला आपला मुलगा गमावल्याची इतकी खोल जखम झाली की, त्या दिवसापासून ती कधीही स्मशानभूमीच्या बाहेर गेली नाही.'तो मला विसरला, मी आई आहे कसं विसरु त्याला'आपल्या मुलाची आठवण करून, आई रडत रडत म्हणते, तो गेला. जग विसरले त्याला, पण मी कसं विसरणार. इथे माझा लाल झोपला आहे, माझा इंद्र. राजू कंवर सांगतात, 'मी माझ्या मुलाची अस्थिकलश घेऊन एकटाच हरिद्वारला गेले होते. विसर्जनानंतर ती परतली आणि स्मशानभूमीत आली. मग इथे राहू लागले. काही दिवस लोक काहीच बोलले नाहीत, मग अडवणूक, नकार देऊ लागले. मी कोणाचेच ऐकले नाही. इथून निघाले नाही. काही दिवस लोकांनी माझ्याशी बोलणे बंद केले. आता स्मशानभूमी माझे घर आहे.राजू कंवर ही महिला सीकर येथील रहिवासी असल्याचे स्थानिक लोकांचे म्हणणे आहे. त्याचे मोठे कुटुंब आहे. नवरा जीवनात नाही. ती तिच्या एकुलत्या एक मुलासह तिच्या माहेरच्या घरी राहत होती. तिने आपल्या मुलाला शिकवण्यासाठी खूप कष्ट केले, त्याला सक्षम बनवले. मुलाच्या मृत्यूनंतर जणू तिचा संसारच संपला होता. जिथे आईने आपल्या मुलाचे अंत्यसंस्कार केले, आता ती तिथेच राहते.