Vinesh Phogat : भारतीय कुस्तीपटूविनेश फोगटने रौप्य पदकासाठी केलेले अपील फेटाळल्यानंतर पहिल्यांदाच प्रतिक्रिया दिली आहे. सुवर्णपदकाच्या सामन्यापूर्वीच विनेशला अपात्र ठरवण्यात आले होते. विनेशचे वजन १०० ग्रॅम जास्त होते. तिला रौप्यपदकाची खात्री होती. मात्र अपात्र ठरल्याने पदक मिळवू शकले नाही. विनेशने याबाबत 'कोर्ट ऑफ आर्बिट्रेशन फॉर स्पोर्ट्स'मध्ये अपील केले होते. मात्र त्यांचे अपील फेटाळण्यात आले. अपात्र ठरल्यानंतर विनेशने निवृत्तीही जाहीर केली होती. त्यानंतर आता विनेशने शुक्रवारी सोशल मीडियावर तीन पानी पत्र शेअर केले आहे. विनेशने पत्रात पदक न मिळाल्याबाबत भाष्य केलं आहे. लहानपणापासूनचे आपलं स्वप्न काय होतं याचाही उल्लेख विनेशने केला आहे. पत्रात विनेशने तिच्या वडिलांचाही उल्लेख केला आहे. त्याने सांगितले की त्याचे वडील बस ड्रायव्हर आहेत, पण विनेशने विमानाने प्रवास करावा हे त्याचे स्वप्न होते.
"ऑलिम्पिक रिंग्स एका लहान गावातील एक लहान मुलगी म्हणून मला ऑलिम्पिक म्हणजे काय किंवा या रिंग्जचा अर्थ काय आहे याची कल्पना नव्हती. लहान असताना, मी लांब केस ठेवण्याचे, हातात मोबाईल फोन असण्याचे आणि कोणत्याही लहान करतात त्या सर्व गोष्टी करण्याचे स्वप्न पाहिले. माझे वडील, जे एक सामान्य बस ड्रायव्हर होते, मला सांगायचे की एके दिवशी ते त्यांच्या मुलीला खाली रस्त्यावरून विमानात उंच उडताना पाहतील. फक्त मी माझ्या वडिलांची स्वप्ने सत्यात बदलू शकेन असे त्यांना वाटायचे. कारण मला वाटते की मी तिघांमध्ये सर्वात लहान आवडती मुलगी होते. जेव्हा त्यांनी मला याबद्दल सांगितले तेव्हा मी त्या मूर्ख कल्पनेवर हसले. मला त्यातले फारसे कळत नव्हते. माझ्या आईने फक्त स्वप्न पाहिले की तिची सर्व मुले एक दिवस तिच्यापेक्षा चांगले जीवन जगतील. स्वतंत्र असणे आणि मुले स्वतःच्या पायावर उभी राहणे हे त्यांच्यासाठी एक स्वप्न होते. तिच्या इच्छा आणि स्वप्ने माझ्या वडिलांपेक्षा खूप सोप्या होत्या. पण ज्या दिवशी माझे वडील आम्हाला सोडून गेले, त्या दिवशी विमानात बसण्याबद्दलचे त्यांचे विचार आणि शब्द माझ्याकडे राहिले होते. मी तेव्हा त्यांच्या अर्थाबद्दल गोंधळले होते, पण तरीही मी ते स्वप्न माझ्याकडे ठेवले. माझ्या आईचे स्वप्न आणखी दूर झाले कारण माझ्या वडिलांच्या मृत्यूनंतर काही महिन्यांनी तिला तिसऱ्या स्टेजचा कर्करोग झाल्याचे निदान झाले. इथून तीन मुलांचा प्रवास सुरू होतो, जे आपल्या एकट्या आईला आधार देण्यासाठी त्यांचे बालपण गमावतात. आयुष्यातील वास्तवाचा सामना करत जगण्याच्या शर्यतीत सामील झाले म्हणून माझे लांब केस, मोबाईल फोनची स्वप्ने लवकरच धुळीस मिळाली," असं विनेशने म्हटलं.
"पण जगण्याने मला खूप काही शिकवलं. माझ्या आईचे कष्ट, कधीही हार न मानण्याची वृत्ती आणि लढण्याची वृत्तीच मला मी बनवते. जे माझे आहे त्यासाठी तिने मला लढायला शिकवले. जेव्हा मी धैर्याबद्दल विचार करते तेव्हा मी तिच्याबद्दल विचार करते आणि हे धैर्य मला परिणामाचा विचार न करता प्रत्येक लढा लढण्यास मदत करते. पुढे खडतर मार्ग असूनही आम्ही एक कुटुंब म्हणून देवावरील आमचा विश्वास कधीही गमावला नाही आणि नेहमी विश्वास ठेवला की त्याने आमच्यासाठी योग्य गोष्टी आखल्या आहेत. आई नेहमी म्हणायची देव चांगल्या लोकांचे कधीही वाईट घडू देत नाही. जेव्हा मी सोमवीर, माझा पती आणि सोबती याच्यासोबत मार्ग निवडला तेव्हा माझा यावर अधिक विश्वास होता. माझ्या आयुष्यातील प्रत्येक स्थान सोमवीरच्या सहवासाने घेतले आहे आणि त्याने मी घेतलेल्या प्रत्येक भूमिकेत मला साथ दिली आहे. जेव्हा आम्ही आव्हानाचा सामना केला तेव्हा आम्ही समान भागीदार होतो असे म्हणणे चुकीचे ठरेल, कारण त्याने प्रत्येक पायरीवर त्याग केला आणि माझे नेहमीच संरक्षण केले," अशा शब्दात विनेशने पतीबद्दल भावना व्यक्त केल्या.
"इथपर्यंत पोहोचताना मला अनेक लोकांना भेटण्याची संधी मिळाली, ज्यात बहुतेक चांगले होते आणि काही वाईट. गेल्या दीड-दोन वर्षात, मॅटवर आणि बाहेर बरेच काही घडले आहे. माझ्या आयुष्याला बरीच वळणे आली. असे वाटले की आयुष्य कायमचे थांबले आहे आणि आपण ज्या खड्ड्यामध्ये होतो त्यातून बाहेर पडण्याचा कोणताही मार्ग नाही. पण माझ्या आजूबाजूचे लोक प्रामाणिक होत. त्यांचा मला खूप पाठिंबा होता. हे लोक आणि त्यांचा माझ्यावरील विश्वास इतका दृढ होता, त्यांच्यामुळेच मी आव्हानांना न जुमानता गेल्या दोन वर्षांत पुढे जाऊ शकले. मॅटवरील माझ्या प्रवासात, गेल्या दोन वर्षांत माझ्या सपोर्ट टीमने खूप मोठी भूमिका बजावली आहे. डॉ. दिनशॉ पारडीवाला भारतीय क्रीडा क्षेत्रात हे नाव नवीन नाही. माझ्यासाठी आणि इतर अनेक भारतीय खेळाडूंसाठी ते फक्त डॉक्टर नाही तर देवाने पाठवलेला देवदूत आहे असे मला वाटते. दुखापतींनंतर जेव्हा मी स्वत:वर विश्वास ठेवणं थांबवलं, तेव्हा त्यांचा माझ्यावरचा विश्वास होता. यामुळेच मला माझ्या पायावर उभं राहता आलं. त्यांनी माझ्यावर एकदा नव्हे तर तीनदा शस्त्रक्रिया करून मानवी शरीर किती लवचिक असू शकते हे दाखवून दिले आहे. त्यांचे कार्य आणि भारतीय खेळांप्रती त्यांचे समर्पण, दयाळूपणा आणि प्रामाणिकपणा ही अशी गोष्ट आहे ज्यावर देवासह कोणीही शंका घेऊ शकत नाही. त्यांच्या कार्याबद्दल आणि समर्पणाबद्दल मी त्यांचा आणि त्यांच्या संपूर्ण टीमचा सदैव ऋणी राहीन. अश्विनी जीवन पाटील. जेव्हा आम्ही २०२२ मध्ये पहिल्यांदा भेटलो, तेव्हा त्यांने ज्या प्रकारे माझी काळजी घेतली त्यामुळे मला सुरक्षित वाटले. कुस्तीपटू आणि या कठीण खेळाची त्या काळजी घेऊ शकतात हे मला वाटण्यासाठी त्यांचा आत्मविश्वास पुरेसा होता. गेल्या अडीच वर्षांमध्ये, त्या माझ्याबरोबर असा प्रवास करत आहे की जणू तो त्यांचाच आहे. प्रत्येक स्पर्धा, विजय-पराजय, प्रत्येक दुखापती आणि पुनर्वसनाचा प्रवास हा माझा होता. मी पहिल्यांदाच एका फिजिओथेरपिस्टला भेटलो ज्यांनी माझ्याबद्दल आणि माझ्या प्रवासाबद्दल इतके समर्पण आणि आदर दाखवला. प्रत्येक प्रशिक्षण सत्रापूर्वी, नंतर आणि दरम्यान आम्ही काय अनुभवले हे फक्त आम्हा दोघांनाच माहीत आहे," असे विनेशने म्हटलं आहे.
"कुस्तीपटूंच्या निषेधादरम्यान मी भारतातील महिलांचे पावित्र्य, आपल्या भारतीय ध्वजाचे पावित्र्य आणि मूल्यांचे रक्षण करण्यासाठी कठोर संघर्ष करत होते. पण जेव्हा मी २८ मे २०२३ रोजी भारतीय ध्वजासह माझी छायाचित्रे पाहते तेव्हा मला खूप वाईट वाटते. या ऑलिम्पिकमध्ये भारताचा ध्वज उंच फडकत असावा, भारतीय ध्वजाचे खरे मूल्य दर्शविणारा आणि त्याचे पावित्र्य दाखवणारा एक फोटो असावा अशी माझी इच्छा होती. मला हे माझ्या भारतीय बांधवांना दाखवायचे होते. सांगण्यासारखे बरेच काही आहे पण शब्द कधीच पुरणार नाहीत. पण जेव्हा योग्य वाटेल तेव्हा मी पुन्हा बोलेन. ६ ऑगस्टच्या रात्री आणि ७ ऑगस्टच्या सकाळी मला एवढेच सांगायचे होते की आम्ही हार मानली नाही. आमचे प्रयत्न थांबले नाहीत आणि आम्ही शरणागती पत्करली नाही. पण घड्याळ थांबले आणि वेळ योग्य नव्हती. माझ्या नशिबीही हेच होते. माझ्या टीमला, माझ्या भारतीय सहकाऱ्यांना आणि माझ्या कुटुंबाला असे वाटते की आम्ही ज्या ध्येयासाठी काम करत होतो आणि जे साध्य करण्यासाठी आम्ही योजना आखली होती ती अपूर्ण राहिली आहे. कदाचित वेगवेगळ्या परिस्थितीत मी स्वतःला २०३२ पर्यंत खेळताना पाहू शकेन, कारण माझ्यात लढा आणि कुस्ती नेहमीच असेल. भविष्यात माझ्यासाठी काय आहे आणि या प्रवासात पुढे काय आहे हे मी सांगू शकत नाही. पण मला खात्री आहे की मी ज्यावर विश्वास ठेवते आणि जे योग्य आहे त्यासाठी मी नेहमीच लढत राहीन," असं विनेशने पत्राच्या शेवटी म्हटलं आहे.