>> ज्योत्स्ना गाडगीळ
विनोदी कलाकार राजू श्रीवास्तव यांच्या जाण्याने, निखळ विनोदी शैलीने उमटणारी हास्यलकीर आपल्या हातून पुसली गेली की काय अशी क्षणभर भीती वाटली. तसेही आपल्याला मनमोकळे, खळखळून, गडगडाटी हसून काळ लोटला असेल, बरोबर ना?
सद्यस्थितीत जो तो एकमेकांचा पाणउतारा करण्यावर टपलेला असतो. कुरघोडी, द्वेष, मत्सर, हेवेदावे यातच आपले आयुष्य वाया जात आहे. आपण शेवटचे खळखळून कधी हसलो होतो हे जरा आठवून बघा. मुळात हे आठवावे लागत आहे हीच खेदजनक बाब आहे. सतत कसला तरी विचार, ताण, स्पर्धा यामुळे आपण मनमुरादपणे जगणे विसरत चालले आहोत.
आज समाज माध्यमांवर हसण्याचे इमोजी उपलब्ध आहेत, पण ओठावरचे हसू हरवले आहे. कारण माणसं माणसांपासून दुरावली आहेत. अगदी काही वर्षांपूर्वी 'द ग्रेट इंडियन लाफ्टर चॅलेंज' हा कार्यक्रम आपण सर्वांनी आपल्या कुटुंबाबरोबर एकत्रित पाहिला असेल. हसत हसत, डोळ्यातून पाणी येत निखळ विनोदाला दाद दिली असेल. मात्र मोबाईल क्रांती झाली आणि तेच विनोद छोटे व्हिडीओ बनून व्हायरल झाले, पण एकत्र पाहण्याची, अनुभवण्याची गंमत निघून गेली, हे तुम्हीसुद्धा मान्य कराल.
हसणे म्हणजे जीवनाचा मनमुराद आनंद घ्यायला शिकणे. तणावावर उपाय म्हणजे हसणे. आनंदी राहण्याचा उपाय म्हणजे हसणे. सुखी जीवनाचा मूलमंत्र म्हणजे हसणे! हे हसणं राजू श्रीवास्तव यांच्या विनोदासारखं निखळ असावं. कोणाच्या व्यंगावर, उणिवांवर, अपयशावर, चुकांवर हसण्याला हसणे म्हणत नाहीतर तर तो अहंकार म्हटला जातो. तो समोरच्याला जिव्हारी लागू शकतो. हसण्याला कोणाच्या दुःखाची किनार नसावी. दुसऱ्याला दुखवून मिळवलेला आनंद फार काळ टिकत नाही. त्यामुळे लहान मुलांसारखे निस्पृह राहून हसण्याची संधी स्वतः शोधा आणि इतरांना मिळवून द्या!
राज कपूर यांच्या गाण्यात म्हटलं आहे ना,
इक दिन बित जाएगा, माती के मोल,जग में रह जाऐंगे, प्यारे तेरे बोल, दुजे के होटो को देकर अपने गीत, कोई निशानी छोड, फिर दुनियासे 'डोल!
राजू श्रीवास्तव हे आता आपल्यात नाहीत, पण जाण्याआधी त्यांनी लोकांना हसवण्यासाठी पुरेपूर साठा करून ठेवला आहे आणि आपल्या कार्याचा ठसा उमटवला आहे. त्यांना भावपूर्ण श्रद्धांजली वाहूया आणि त्यांच्याकडून प्रेरणा घेत मरण्याआधी थोडं जगायला आणि हसायला शिकूया!